Kaplanetics

De training fundamentals van ‘Kaplanetics’ zijn eenvoudig te beschrijven:

  • Train één en dezelfde slagbeweging
  • Laat je voeten het werk doen
  • Probeer niét om de bal koste wat kost over het net te slaan.

Eén beweging

De arm waarmee men slaat moet in die positie worden gebracht van waaruit maar één beweging mogelijk is. Er is dus maar één forehand beweging en één backhand beweging. Zonder varianten en dus zonder keuze voor verschillende mogelijkheden van de slagbeweging, maar niet als een beperking in de keuze van later aan te leren slagen als slices, spin, volley!

Hoe kan een tennis-speler deze eenvoud bereiken?

Eenvoudiger dan sommigen denken! Door het accent te leggen op zo gevarieerd mogelijk voetenwerk! ‘Bindt’ het lichaam nauwkeurig aan de bal, plaats het lichaam precies achter de lijn van de bal die naderbij komt. Vinden de voeten steeds de juiste plek, dan kan een slagbeweging tot op de millimeter worden herhaald.

Waarom telkens exact dezelfde slag?

Elke aanpassing van de arm waarmee men een forehand of backhand uitvoert is (voor onze hersenenen) veel moeilijker en kost veel meer energie, dan aanpassing van het voetenwerk.

Met de methode Kaplanetics train je zodanig dat je lichaamsmassa en je voetenwerk volledig in dienst staan van de arm waarmee men slaat. Als het ware ‘bindt’ de speler de bal aan zijn lichaam, en daarbij wordt ook zijn/haar zelfvertrouwen met elke slag groter.

Het beste resultaat met deze manier van spelen is te bereiken als de speler tijdens de slagbeweging het lichaam volledig stil houdt. Zijn voet zo stevig op de grond plaatst dat het denkbeeldig op de wortel van een hele stevige boom lijkt.

Dit principe is niet nieuw; de beste spelers van de wereld passen het toe als ‘big points’ moeten worden gespeeld: Nadal, Federer of Djokovich lijken bevroren te raken. Dat maakt mogelijk dat ze tijdens cruciale spelmomenten nagenoeg foutloos gaan spelen.

Het ziet er soms zelfs bijna karikaturaal uit. Bij het slaan van bijvoorbeeld een forehand tillen ze hun linkervoet op! Er ontstaat dan een beweging die gebruik maakt van de verticale lichaams-as. Ze spelen deze slagen niet door hun lichaamsgewicht door de bal heen te bewegen. Ze laten hun lichaamsgewicht roteren om deze as. Er ontstaat een slag die in perfect evenwicht wordt uitgevoerd.

Keer op keer voeren ze met ogenschijnlijk gemak de ene na de andere ideale slagarmbeweging uit. Tegen alle traditionele ideeën over het aanleren van een forehand, is hun lichaamsas enigszins schuin naar achteren gericht. En juist deze naar achteren gerichte lichaamshouding zorgt dat hun forehand een ideaal en foutloze manier van tennissen mogelijk maakt.

Bovenstaande inzichten vormen de basis van Kaplanetics: schep de voorwaarden om een herhaalbare (c.q. keusloze) beweging vanuit nadrukkelijke stilstand uit te voeren. Hanteer dit basis-principe als een onderdeel van de tennistraining dat de hoogste prioriteit moet krijgen.

NB!
Het leerdoel is dus niet de bal over het net slaan, maar eindeloos de basale, keusloze en herhaalbare beweging trainen.

Het brengt ons tot het wat vreemd inzicht: het precies herhalen van een slagbeweging is belangrijker dan het proberen om de bal over het net te slaan.

Al vele jaren proberen enthousiaste tennissers elke keer dat ze spelen kost wat het kost de bal over het net te slaan. Hierdoor ondermijnen ze het trainen aan een superieure techniek. Zelfs na jaren spelen, ziet hun tennis er nog ad-hoc uit. Door elke bal die op ze afkomt, steeds weer -op welke manier dan ook- over het net te willen slaan, leren ze nooit hoe ze met de
juiste techniek moeiteloos, foutloos en met een zuinige manier van omgaan met hun energie, kunnen spelen.

De drang om nu “punten te maken of te presteren” belemmert de ontwikkeling van een juiste basis-techniek volgens de methode Kaplanetics.

Met als eindresultaat een matige tennisspeler die zich op den duur niet verder kan ontwikkelen, blessure gevoelig blijkt en onzeker wordt. En dan helaas vaak vroegtijdig de tennisbaan definitief verlaat.

Comments are closed.